❤ مانی...تنها بهانه زیستن ❤

  هفته پیش یعنی 17 مهر 1392 به اتفاق مامانی ، خاله سمیه و خاله سپیده با قطار ( یا همون "چُو "به زبون آقا مانی ) رفتیم مشهد. این اولین سفر زیارتی مانی بود . خیلی خوش گذشت البته مانی وروجک تا دلتتتتتتت خواست شیطونی کردی. ازت میپرسم رفتی اما رضا چیکار کردی ؟ با لبات ماچ میکنی بعدشم دستاتو میکشی روی صورتت. الهی قربونت برم البته توی این سفر یه خبر بد هم شنیدیم که مامان بزرگ بابا نیما فوت کردن و خیلی ناراحت شدیم.البته نشد که تو مراسم شرکت کنیم ولی اونجا براشون کلی دعا کردیم اونقدر وروجک شیطون شده بودی که نذاشتی ازت چندتا عکس درست و حسابی بگیرم. فقط روز آخر بردم آتلیه یه عکس به زحمت گرفتیم که یادگاری بمونه ....

        پسرم خیلی وقته کمتر به وبت سر میزنم. نمیدونم شاید دارم توجیه میکنم تنبلی خودمو...! اما واقعا وقت کم میارم اما همه اتفاقات شیرین که تو برام رقم میزنی خیلی خوب یادم میمونه  عسل مامان این روزا برام شیرینتر از عسل شدی هر روز که بزرگتر میشی یه حس جدیدی رو تجربه میکنم این روزا بیشتر دلم برات تنگ میشه صبح که میرم سرکار تا برگردم دلم برات ضعف میره.به روی خودم نمیارم اما خب یه حس قشنگه که دارم تجربه اش میکنم هر روز شیرینتر و با نمکتر میشی همش قربون صدقه چشمات میرمممممم توآم هی خودتو لوس میکنی خدا رو شکر میکنم که پسر شدی. البته دخترم خوبه اما نمیدونم چراهمیشه از...

  نیما جان  نگاهت را قاب می گیرم، در پس آن لبخند که به من ، شور و نشاط زندگی می بخشد.  امروز روز توست... تولدت مبارک   دیشب یه مهمونی دوستانه داشتیم که کلی از دوستهای مشترکمون اومده بودن جای همگی خالی منم کلی هنر نمایی کردم چند تا عکساشو میذارم بمونه یادگاری   البته تزئین الویه هنر بابا نیماست    اون دسر گلدونیا هم 25 تا بود که تموم شد                          ...

این روزا زیاد وقت نمیکنم به وبلاگ مانی جوجو برسم از دوستای خوبمون که همیشه به یادمون هستن تشکر میکنم و برای مریم جون که خیلی منتظر بود یه عکس خوابالو میذارم تا ایشااله با خبرها و اتفاقهای خوب بیام آپ کنم   اینجا مانی جوجو بعد از خواب ظهر خیلی طولانی افتخار دادن ازشون عکس بگیرم اگه نامرتبه ببخشین چون فرصت نکرده موهاشو شونه بزنه     ...

مانی جوجو وابستگی عجیبی به پستونک یا به قول خودش " می می " داشت. البته بیشتر موقع خواب . که سعی میکردم ازش بگیرم اما نمیشد. البته برای خودمم راحت بود که شب با پستونک سریع خوابش میبرد. اما یه دوستی یه پیشنهادی داد برای ترک پستونک که همون شب عملی کردم و چقدر زود جواب داد. سر لاستیکی پستونک رو قیچی کردم . وقتی مانی دید کلی با تعجب خندید و مسخره بازی درآورد.   اما دیگه نخوردش. هر بار بهش میدادم پرتش میکرد خلاصه اینکه راهکار خوبی بود و از بابای امیر علی ممنونم   ...