کابوس مادرانه...

صبح روزی که مجبوری بچه اندکی مریضت رو بذاری پیش مادربزرگش و راهی کار بشی، انگار داری توی رینگ با خودت بوکس بازی می‎کنی.

 یه مشتت رو می‎کوبی اون سوی صورتت که «آخه این بچه تب داره

می‎دونم کمه، اما اگه بالا بره چی؟ من باید بالای سرش باشم.»

 اون یکی مشتت بالا میاد و می‎کوبه  این سوی صورتت که «همکارت هم امروز نیست. قول دادی کاری برای شنبه نمونه .»

 باز این مشت که " ببین نفس نفس می‎زنه..." و باز اون  یکی مشت فرود   میاد توی چشمت که «چاره‎ای نداری. مجبوری...»

مهم نیست که کی برنده می‎شه. این کتک کاری تا آخر روز ادامه داره و دست آخر اون چیزی که له و لورده می‎شه، صورت توست.

امروز صورتم بدجوری درد می‎کنه...

 پی نوشت؛ روزهای مادرانه